γυμνή στα πάντα. Από τος ώμους μέχρι τους αστραγάλους...
Το λευκό της δέρμα έγινε ακόμη πιο χλωμό.
Το κρύο διαπερνούσε τα σωθικά της εκείνη όμως συνέχισε να περπατάει ξυπόλυτη πάνω στο κρύο.
Ένιωθε το σώμα της να μουδιάζει και σε κάθε βήμα της να ανατριχιάζει ακόμα πιο πολύ.
Τα μαλλιά της έπεφταν ατίθασα προς τα κάτω.
Ο λαιμός της το στήθος της οι γάμπες της είχαν κρυσταλλώσει αλλά εκείνη ένιωθε πως έκαιγε.
ήταν γυμνή από μέσα.
ελεύθερη.
Ο λαιμός της να μην μπορεί να νιώσει αέρα.
το στήθος της να κουνιέται ρυθμικά στους χτύπους της καρδιάς της, τα πόδια της να αυξάνουν το βήμα, και πριν το καταλάβει έτρεχε γρήγορα δυνατά ελεύθερα.
έμαθε να είναι γυμνή και δεν την ένοιαζε...
γιατί μου έμαθες να είμαι ο εαυτός μου. να αγαπάω τον ίδιο μου τον εαυτό κι γι αυτό δεν επιδιώκω στο να βρω το άλλο μου μισό. Θέλω απλά να είσαι το άλλο ολόκληρο μου. αφού με ξέρεις όσο με ξέρω.
<<Να προσέχεις αγάπη μου, ακούς;Και να μην μου στεναχωριέσαι.Δεν θέλω να δω δάκρυα στα μάτια σου άλλο.. Ο καιρός περνάει γρήγορα, και θα ξαναρθεις....>>
Ο ουρανός είχε γεμίσει γκρί σύννεφα, και στα λευκά με μικρές φακίδες μάγουλα της διαγράφονταν τα μικρά δάκρυα που είχαν σχεδόν εξατμιστεί..Τα θλιμμένα της μάτια όμως πρόδιδαν οτι είχε κλάψει.. Δεν έκλαιγε που έφευγε.Έκλαιγε που θα έχανε το τελευταίο πράγμα που θα της θύμισε Εκείνον.. Από την μία χαιρόταν,βέβαια επειδή ακριβώς όλα γύρω της της τον θύμιζαν.. Το σπίτι ο δρόμος, τα παγκάκια, ο καφές στο ντουλάπι, το τυλιγμένο ανέγγιχτο κουτί γενεθλίων της στην άκρη του κομοδίνου της...Αλλά φυσικά δεν ήξερε τί ήταν καλύτερο..
Γύρισε το κεφάλι απότομα όταν άκουσε την κόρνα του τρένου, και δειλά ανέβασε την βαλίτσα της και κάθισε στο μικρο της βαγόνι, να κοιτάει από το παράθυρο τον σταθμό σιγά σιγά να αδειάζει και λυπημένα χέρια να λένε αντίο. Έψαχνε ένα μόνο χέρι. Αυτό το χέρι που ήθελε απερνωσμένα να την τραβήξει κάτω να της πει δυνατα πως την αγαπάει και να κατακτήσει την καρδιά της πάλι από την αρχή. Ήξερε όμως οτι δεν θα γινόταν...
Το τρένο είχε αρχίσει να κινείται, να πηγαίνει προς την μεγάλη πόλη, να συνεχίσει τις σπουδες της. Το μόνο πλεόν που έβλεπε από έξω ήταν μικρά αγροκτήματα με αμυγδαλιες ανθισμένες, όλες στην σειρά. Τόσο όμορφες...
Πρίν το καταλάβει τα μάτια της είχαν κλείσει.. Είχε γείρει στο πλάι και οι μικρες καστανόξανθες μπούκλες της έπεφταν ανάλαφρα στους ώμους της..
Άνοιξε τα μάτια της και είδε έναν άνδρα.Ακριβώς απέναντι της. Το πρόσωπο του ήταν κρυμμένο πίσω από την εφημερίδα που φαινόταν να διάβαζε με πολύ ενδιαφέρον. Μα, στο δικό της βαγόνι;
Κατέβασε τα μάτια του από το χαρτί, και την κοίταξε κατευθείαν στα μάτια, μόλις συνειδητοποίησε οτι είχε ξυπνήσει... ''γεια''
και Εγινε! αυτό το γεια, αχ πόσο όμορφο ακούστηκε αυτό το γειά από τα χείλη του..
''ελπίζω να μην σε πειράζει που κάθισα, δεν υπήρχε κάποιο άλλο κενό βαγόνι...''
Άρχισαν να μιλάνε, για τέχνη, για βιβλία, για όνειρα, για την ζωή..
Και είχε όλα αυτά που ποτέ δεν θα κοιτούσε σε έναν άνδρα. ήταν λεπτός, σχεδόν κοκαλιάρης, ξανθούλης με ξεθωριασμένα μελί μάτια.. εκείνη προτιμούσε πάντα αυτούς που θα χωνόταν στην αγκαλιά τους, μελαχρινούς, με μαύρα μυστηριώδη μάτια...
Αλλά εκείνος είχε κάτι που δεν έιχαν οι άλλοι που γνώρισε.. Είχε ένα υπέροχο χαμόγελο. Με μεγάλα λευκά δόντια και σαρκώδη για φίλημα χείλη, από αυτά που με ένα μόνο τέντωμα τους δημιουργούσαν τα πιο γλυκά και γοητευτικά λακάκια που είχε δεί ποτέ...
''είσαι καλά;''
''ναι συγνώμη αφαιρέθηκα..'' ...
Μετά από πολλές ώρες αποβιβάστηκαν από το τρένο. Δεν χωρίστηκαν βέβαια οι δρόμοι τους.. Ένα αβέβαιο φιλί στο μάγουλο, από αυτα τα μικρά, τα γρήγορα, αλλά με νόημα, που ίσα ίσα νιώθεις τα ζεστά χείλια στα παγωμένα μάγουλα κι όμως θα ήθελες για μια στιγμή να έπεφτε πιο εκεί.. Ούτε για μια στιγμή δεν σκέφτηκε εκείνον, εκείνον που της άνοιξε το στήθος,άρπαξε τα χέρια του την καρδιά της και στην θρυμμάτισε με τον πιο απαίσιο τρόπο που θα μπορούσε να το είχε κάνει.Τόσο εύκολα... Έφυγε χωρίς ένα αντίο, μια προειδοποιήσηση. Μόνο με ένα μήνυμα με λόγια σκληρά που της τρυπούσαν το μυαλό κάθε βράδυ.. Να επαναλαμβάνονται μέχρι και στα όνειρα της οι λέξεις αυτές . Να θέλει να παραδοθέι στον ύπνο, να λυτρωθεί κι όμως δεν το καταφέρνει γιατί γνωρίζει πως και το επόμενο βράδυ θα έιναι ίδιο.. Κι όμως όση ώρα ήταν μαζί του το μυαλό της ξεκουράστηκε..Σαν να καθάρισαν τα μάτια της. Να στέγνωσαν καλύτερα..Και να κρύφτηκαν για λίγο οι πληγές της..
Οι επόμενες μέρες ήταν περίεργες.. Άρχισε πάλι που κ που να σκέφτεται εκείνον. Όσα όμορφα συναισθήματα και να της προξενούσε ο καινούριο πρόσωπο, δεν είχε την δύναμη να επουλώσει τις πληγές της..Ήταν ένα μικρό καταπραϋντικό, που αργότερα όταν εξασθενούσε, έπεφτε στην δύνη των σκέψεων της..
Της είχε ζητήσει να βγούνε. Πέρασε πολλά βέβαια μέχρι να πεί το μοιραίο αυτό ναι, αλλά άκουσε μια σοφή φωνή....
Έβαλε λίγο κραγιόν, και έδεσε το μαύρο φόρεμα της. Είχε πολύ καιρό να νιώσει τόσο όμορφη και τόσο αγχωμένη.. Πιό πολύ βασικά ένιωθε σαν πρωταγωνίστρια, σε μια ιστορία που ευχόταν να έχει καλό τέλος..
- αυτή η σοφή φωνή λοιπόν της είχε πει, να αγαπάει χωρίς όρια, με όλη την δύναμη της ψυχής της, αλλά της είπε και κάτι άλλο. Αγάπη μπορεί να είναι όλα αυτά, αλλά πιο πολύ είναι να αντιλαμβάνεσαι την σωστή στιγμή κατά την οποία πρέπει να παραδόσεις τις δυνάμεις σου. Γιατί ναι μεν πρέπει να προσπαθείς, αλλά δεν πρέπει να παλεύεις να υπάρχει. Πρέπει απλά να υπάρχει. Κάτι που της έδωσε εκείνος. Μπορεί οι πληγές πάντα να υπάρχουν.Αξίζει όμως μια ευκαιρία να προσπαθήσει να της δημιουργήσει νέες όμορφες αναμνήσεις. Από αυτές όχι απαραίτητα ''πριγκιπικές'' όπως λέει μια ψυχή, αλλά αυτές που θα σε κάνουν το βράδυ να χαμογελάς με τα μάτια κλειστά και την πιο όμορφη καληνύχτα...
Μια χαρά πρέπει να ομολογήσω πως μπήκε ο Νοέμβριος.
Το έχω συνειδητοποιήσει για τα καλά πως χειμώνιασε..
Το πρωί λοιπόν, που με πολύ κόπο βγήκα από τα σκεπάσματα, και μετά από πρωτότυπες εμπειρίες του Οκτωβρίου, αποφάσισα, πως πρέπει μαζί και με τον μήνα, να αλλάξουν και πολλά άλλα.
Η κολλητή μου ανέφερε κάτι για πεταλούδες. Της λείπει λέει αυτό το συναίσθημα.Το συναίσθημα, δηλαδή του ενθουσιασμού, του ρίγους και των κόμπων στο στομάχι όλα αυτά τα συμπτώματα του έρωτα, και πρέπει να ομολογήσω πως συμφωνώ απόλυτα μαζί της. Αυτό είναι που λείπει.
Λείπει ο έρωτας.
αγαπάς, αισθάνεσαι, συνηθίζεις, αλλά δεν ερωτεύεσαι.
βάζεις τον άλλον στην ζωή σου, μένει εκεί, και ενώ τον έχεις δεδομένο, κάνεις λάθος. Υπάρχει σωματικά, ψυχικά όμως;
Θέλω κάτι καινούριο, κάτι όμορφο, κάτι που να με ανεβάζει και να με κάνει άλλο άτομο. Το προσπάθησα, ναι, αλλά το παρελθόν ακόμα εκεί είναι. όχι, πες μου πως γίνεται κάποιος και να υπάρχει και να μην υπάρχει ταυτόχρονα; Να σου τρυπάει το μυαλό, να εμφανίζεται,να φεύγει, να σου μιλάει όμορφα, να σε απαξιώνει, να είσαι κομμάτι του, να είναι ένα τίποτα του, να κάνετε όνειρα και σχέδια, και αυτά να μένουν ίδια και να αλλάζει το περιεχόμενο;και να έχεις και τύψεις μετά!
ε κουράστικα.
Δεν λείπει όμως μόνο ο έρωτας.
Λείπει και η εμπιστοσύνη.
μπορεί να είναι πολύ σκληρό το ''να μην εμπιστεύεσαι κανέναν παρά μόνο τον εαυτό σου'' αλλά είναι η αλήθεια.
έχω προδοθεί από άτομα που δεν το περίμενα, γιατί ακριβώς του εμπιστεύτηκα τα πάντα, και τα έβαλα ελεύθερα στην ζωή μου στην καρδιά μου, στα όνειρα μου και στα μυστικά μου.
και τί κατάλαβα;
τίποτα.
πως γίνετε άραγε να ξέρεις τόσο κόσμο, να μπαινοβγαίνει και να είναι εκεί, στην ζωή σου, κι όμως μόνο 2,3 να είναι απλώς ανεκτίμητα;
ε αυτό δεν καταλαβαίνω
πέρνω λοιπόν μια βαθιά ανάσα, και ότι είναι να γίνει, θα γίνει!
Η ζωή και οι άνθρωποι μέσα σε αυτήν μοιάζουν με βεγγαλικά. Με πυροτεχνήματα. Ίδια με αυτά των παραμυθιών. Κλέβουν λιγάκι από την μαγεία των αστεριών και μετά σκάνε. Έτσι όπως τα άτομα της ζωής μας, πετάνε ψιλά, ανοίγονται στον ουρανό σου κι όμως μετά χάνονται..Μένει μόνο το χρώμα και η χρυσόσκονη.
Σε κάνουν και νιώθεις πως κι εσύ είσαι μέρος του παραμυθιού... Μετά όμως, όταν χαθούν από τον ουρανό, και μείνεις να κοιτάζεις μόνο τον καπνό, αντιλαμβάνεσαι πως το παραμύθι σου μετατράπηκε σε σκληρή πραγματικότητα..Το νιώθεις και το ξέρεις πολύ καλά.Κι όμως εξακολουθείς να λες στον εαυτό σου πως ζεις στον κόσμο αυτό που ανά πάσα στιγμή,θα ξαναφωτίσει..
Είναι μόνο ένα μικρό ψεματάκι της φαντασίας σου για να νιώσεις καλύτερα.
Αυτό είναι το κακό με τα ψέματα.
Όταν τα πιστεύουν οι άλλοι σιχαίνεσαι τον εαυτό σου.
Όταν δεν τα πιστεύουν, σιχαίνεσαι αυτούς.
...
Περπατάς στο μέλλον αφήνοντας κομμάτια στο παρελθόν. Από αυτά τα κομμάτια που αργότερα σε καταδιώκουν και σε κατασπαράζουν..
Τα βεγγαλικά είναι λοιπόν εκείνα που σου δανείζουν λίγη από της μαγεία τους, που τα κοιτάς σαν παιδάκι έκπληκτο που κλείνει το στόμα μέχρι που και η τελευταία ακτίνα χρυσόσκονης εξαφανιστεί από τον σκοτεινό ουρανό που για λίγες στιγμές είχε γίνει κτήμα του..
Μέχρι φυσικά να βρεθεί αυτός ο οποίος καταφέρει και σε κάνει να πετάξεις να σκάσεις και να κατακτήσεις τον δικό του ουρανό ....
Υπάρχουν, και πάντα θα υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι. Αυτοί που δεν διστάζουν κάθε στιγμή να σε μειώσουν, να σε κριτικάρουν, να σε θρυμματίσουν. Χωρίς καμία αναστολή, χωρίς κανένα δισταγμό.
Γιατί ο κόσμος μας έχει γεμίσει κακία, και κακούς ανθρώπους, που ποδοπατούν τα αισθήματα σου, που δεν νοιάζονται για την θλίψη που προκαλούν, που δολοφονούν, όχι ανθρώπους, αλλά ψυχές.
Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι, οι ΄΄φίλοι΄΄ μας, εκείνοι που δεν θα μας επικροτήσουν ποτέ, αλλα αντιθέτως θα κυκλώσουν το πιο μικρό μας σφάλμα με κόκκινο,χαίρονται με την δυστυχία μας.Είναι εκείνοι που ζηλεύουν. Ζηλεύουν που εμείς έχουμε κάτι που εκείνοι δεν μπορούν να αποκτήσουν κι αυτό είναι ομορφιά. Όχι εξωτερική.Όχι η ομορφιά του τυλίγματος αλλα η εσωτερική,εκείνη που μας δίνει την δυνατότητα να χαμογελάμε, και να αγαπάμε την καθόλου αξιαγάπητη αυτή ζωή, μεραδίδοντας το στους άλλους, κάνοντας το γέλιο να αντηχεί παντού, διώχνοντας όλη την ασχήμια..
Στο τέλος όμως εμείς παραμένουμε καλύτεροι, κι εκείνοι...
