χείλη κλειστά..

Η ώρα ήταν αργά το απόγευμα, εκεί που ο ήλιος είχε αρχίσει μόλις να κατεβαίνει, και ο ουρανός είχε τις περίεργες αποχρώσεις του μωβ κ πορτοκαλί που αγαπούσε.Καθόταν στο μπαλκόνι με τα μπλε κάγκελα, κοιτούσε απέναντι την θάλασσα, που είχε αγριέψει, και ηρεμούσε. Κοιτούσε την προβλήτα, τα ταβερνάκια, τα ποδήλατα, και τους καμένους από τον ήλιο τουρίστες να γελάνε. Ήξερε πως την επόμενη μέρα, που έμπαινε ο Αύγουστος έφτανε και η ώρα της αναχώρησης της, και δεν ήθελε. Ειχε συνηθίσει την απλή αυτή καθημερινότητα και της άρεσε η ηρεμία ενός άγνωστου τόπου, μακριά από όλους αυτούς που της προξενούσαν προβλήματα.Περνούσε την μέρα της στην παραλία, ακούγοντας τα κύματα. Δεν έβλεπε το ρολόι της, άφηνε την ώρα να περνάει χωρίς να έχει τύψεις ή να σκέφτεται πως έχει κάτι να κάνει.Διάβαζε τα αγαπημένα της βιβλία,περπατούσε με την φίλη της, τραγουδούσαν στον δρόμο και επιτέλους μπορούσε και ενέπνεε..
Είχε αφεθεί, και άφηνε τις σκέψεις τις να εξερευνούν άγνωστα σοκάκια του μυαλού της..πήγε αρκετά μακριά από τους γνωστούς δρόμους που οδηγούσαν σ' Εκεινον..
  Tην στιγμή λοιπόν αυτή, που μελαγχολούσε για την επιστροφή της στην πόλη, διάβασε ένα απόσπασμα, που την έκανε να χαμογελάσει λυπητερά, και να κάνει το μυαλό της τις γνωστές βόλτες, στο πρόσωπο του, εκεί που τα χείλη της κλείδωναν τα δικά του...


  ''Σ'αγαπώ κι είσαι για μένα σαν ταξίδι μες στη θάλασσα.Γίνομαι όστρακο που ανοίγω στα κρυφά και μόνο για το χατίρι σου.Τα χείλη μου είναι ερμητικά κλειστά κι αρνούνται την κάθε λέξη στους αναλφάβητους της ηδονής.Θέλω να φύγω μαζί σου πάλι μακριά, στην άβυσσο που οριοθετούν τα κορμιά μας. Με μια ατελείωτη ηδονή να μας καταδιώκει παντού. Λιώσε με μέσα στην ζέστη του μυαλού σου, πάρε με όπως θες εσύ...''

καλό μήνα σε όλους

καλοκαιρινά ραντεβού

 Tα μαλλιά της ήταν ακόμη βρεγμένα, και το πρόσωπο της ξαναμμένο από τον ήλιο και την αμηχανία που της προξενούσαν τα μάτια του. Ευχόταν από μέσα της τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Να τα βλέπει αυτά τα μάτια το πρωί και να ξέρει πως είναι δικά της.Ήταν όμως απαγορευμένη ζώνη τα χείλη του, το σώμα του, τα χέρια του.
  Ξάπλωσε δίπλα του, κρατούσαν κ οι δύο την αναπνοή τους γνωρίζοντας πως είναι λάθος. Γιατί όμως το αισθανόταν τόσο σωστό; Ανήκαν και οι δύο αλλού. Εκείνη την στιγμή όμως μακριά από όλους κάτω από τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού, μόνοι σε ένα δωμάτιο, πασαλειμμένοι ακόμη με αλάτι δεν μπορούσαν να συγκρατηθούν. Αφέθηκαν σε κάτι που το ήξεραν καιρό πως τους καλούσε. Οι χτύποι της καρδιάς τους άρχισαν να χτυπούν με μανία, νόμιζες πως θα ξεριζωθούν από το στήθος τους.Οι αναπνοές τους ήταν γλυκές, γρήγορες, σχεδόν ρομαντικές, και οι αγκαλιές τους δροσερές.. Φοβήθηκαν μήπως τους πιάσουν, μήπως αυτή η πράξη τους καταδίκαζε.
   Της ψιθύριζε γλυκά και την έκανε να νιώθει σαν μικρό παιδί.στο τελος αφέθηκαν, χαμογελούσαν κι οι δυο και ήξεραν πως οι επόμενες μέρες θα ήταν περίεργες. Είχε ξεχάσει πως είναι να ερωτεύεσαι, να νιώθεις έναν κόμπο στο στομάχι, να σκέφτεσαι πόσο εύκολα μπορείς να χαμογελάσεις.Ακόμη κι όταν ξέρεις πως δεν πρέπει.Είχε ξεχάσει πως το καλοκαίρι είναι γεμάτο από έρωτες ανεκπλήρωτους, όνειρα τρελά, αλκοόλ που κάνει το αίμα σου να κυλάει γρήγορα στις φλέβες σου.
  Ερωτεύτηκε το πρόσωπο που της έδειξε τα αστέρια, που την κράτησε κρυφά από το χέρι, που την φίλησε χωρίς να διστάξει, την κοίταξε με τα μαύρα μάτια του και της επιβεβαίωσε όσα εκείνη απεγνωσμένα δεν έπρεπε να νιώσει.
   Ανήκε όμως αλλού, η επιστροφή ήταν δύσκολη, αλλά κατάλαβε πως τόσο καιρό η έλξη ήταν αμοιβαία, κι ας θάφτηκαν όλα κάτω από την άμμο, ενός καλοκαιριού,που θα κάνει τις καρδιές τους να μην ξεχάσουν ποτέ.

σ'ευχαριστώ

heaven ρε guys!

    Πρέπει να παραδεχτώ, πως καταφεύγω στο να γράφω εδώ, μόνο όταν είμαι στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού ή κατάθλιψης.

   Είχα χαθεί αρκετά, μια ένδειξη ότι επιτέλους είμαι καλά και απολαμβάνω το καλοκαίρι μου με όσο το δυνατόν λιγότερες γκρίνιες. Έγιναν όλα τόσο γρήγορα που δεν κατάφερα με την μια να τα επεξεργαστώ για να τα αποτυπώσω. Πέρασαν πολλές νύχτες αϋπνίας, που για να περάσουν έκανα αυτές τις αναλύσεις.

  Έκανα αρχικά ένα ξεκαθάρισμα, ή μάλλον κατηγοριοποίησα τους ανθρώπους γύρω μου σε οικογένεια, -και δεν εννοώ άτομα που απλώς μοιραζόμαστε το ίδιο DNA- σε κολλητούς, φίλους, γνωστούς, και τέλος αυτούς που δεν αξίζουν ούτε καν ένα νεύμα του χεριού μου. 

  Οι γονείς μου, μου είπαν πως είναι περήφανοι για εμένα, μια λέξη που με έκανε πραγματικά χαρούμενη, καθώς αναγνώρισαν τις προσπάθειες μου, γιατί, ας είμαι ειλικρινής, δεν είναι και οι πιο κατανοητικοί άνθρωποι. 

Μάλλον σε λίγους μήνες θα είμαι επίσημα κάτοικος της πάτρας, μακριά από το σπίτι, και είναι χαρούμενη κ τρομοκρατημένη μαζί.

Προβλέπω σκάνδαλα στην πόλη, και δεν με χαλάει καθόλου.

  Είμαι μόνη μου κάτι που δεν συμβαίνει συνήθως. Μου κακοφαίνεται που δεν είναι εκεί το πρόσωπο. - η πηγή κατάθλιψης μου που ανέφερα προηγουμένως-.

Μετά λοιπόν απο μια εβδομάδα κατάθλιψης και δολοφονίας της δίαιτάς μου,  βουτώντας ανελέητα και δίχως τύψεις στη μερέντα κ παγωτό, συνήλθα και πατάω στα πόδια μου. Αυτή την φορά σηκώθηκα και μάλιστα μόνη μου και έτσι σκοπεύω να μείνω. Όσο να ναι 3 χρόνια είναι μεγάλο διάστημα.

  In the meantime, θα βρίσκομαι στην ξαπλώστρα μου, θα καίω τις πατούσες μου στην άμμο, θα κάνω προσπάθειες να μαυρίσω, αν κ είναι άσκοπες,και θα βουτάω στην θάλασσα. Ναι, thats heaven for me.
καλά να περνάτε όλοι.
φιλάκιαα!

μακριά από εδώ..

το ξέρω πως χάθηκα.

γενικά έχω χαθεί.

δεν ξέρω που πατάω και που βρίσκομαι τελευταία.

μάλλον επειδή φοβάμαι που θα προσγειωθώ στο επόμενό μου βήμα.

τέλος και οι πανελλήνιες..

ειλικρινά περίμενα τόσο πολύ να περάσει αυτός ο μήνας, να τελειώσω έλεγα, να φύγει αυτό το βάρος. Το θέμα είναι πως νιώθω τα πάντα, εκτός απο ανακούφιση.Το αντίθετο μάλιστα.

Περίμενα πως κ πως να έρθει αυτό το καλοκαίρι που θα μου χάριζε όνειρα για μια άλλη ζωή μακριά από εδώ.

Μακριά από αυτό το νησί που ειλικρινά δεν με χωράει άλλο.

αλλά φοβάμαι, παγώνω, αγχώνομαι.

Έχω την αίσθηση οτι κάτι θα χάσω, αλλά κάτι θα κερδίσω εξίσου.

μια φίλη μου είπε πως το τέλος το ορίζουμε εμείς..

και το χειρότερο είναι πως έχει δίκιο και ας μην θέλω να το παραδεχτώ.

ναι σε άλλο θέμα πετάχτηκα.

Ο έρωτας είναι κάτι το απροσδιόριστο.

σου χαρίζει χαμόγελα, κλάματα αλλά και όμορφες αναμνήσεις..

και εξακολουθείς και χαμογελάς.

πίστευες πως αυτό που είχες και που έχεις είναι κάτι μαγικό, κάτι μοναδικό που σε τρώει από μέσα και εσύ δεν κάνεις ούτε μια κίνηση για να το αποτρέψεις. Σιγά σιγά όμως το χαμόγελο γίνεται πιο αχνό, σιγά σιγά σβήνεται.

παραμένουν δύο ανέκφραστα μάτια, κενά.

ένα σ'αγαπώ συνοδεύει την καληνύχτα σου κάθε βράδυ, μπορεί να το νιώθεις αλλά το λές από υποχρέωση για να είναι όλα καλά..

πρέπει να το πάρω απόφαση, να πατήσω στα πόδια μου.

Να το τελειώσω..

αν φύγω από το νησί, θα τα αφήσω όλα πίσω..

και μπορεί να το μισώ που το λέω..Αλλά τώρα κατάλαβα πως το αγαπάω.

ηλιάνα.

γειά σου λοιπόν''

αντίο.

πόσες φορές το έχεις ακούσει.

ή μάλλον, πόσες φορές το έχω ακούσει.

μερικές φορές, σου κόβεται η ανάσα, και νομίζεις πως και με αυτό το αντίο πεθαίνεις και εσύ.

εικόνες, κολλημένες η μια πίσω στην άλλη, να σου κάνουν νοήματα να θυμηθείς πως κάποτε αγάπησες..

και εξακολουθείς να αγαπάς.

είχα πει πως παραδόθηκα τυφλά..δεν το μετάνιωσα.

[......]

περνάει ο καιρός.

το κοριτσάκι αυτό μεγάλωσε.

έμαθε πως δεν μπορεί να έχει όσα θέλει, και πως οι άνθρωποι είναι σκληροί.

αδίστακτοι.

μπορούν να σε πατήσουν να σε πονέσουν και να σου κλέψουν συγχρόνως την καρδιά, ρουφώντας όση ζωή έχεις μέσα σου και μετά ξεφυσώντας σκορπάνε τα κομμάτια σου παντού.

τότε όμως δεν το αντιλαμβάνεσαι. Tο τοπίο είναι πολύ γεμάτο και οι λεπτομέρειες δεν φαίνονται.Kρύβονται πίσω στα μεγάλα ψέμματα.

Tο κοριτσάκι μεγάλωσε, και έμαθε να λεέι αντίο..

κι ας μην το έχω ακούσει πίσω ακόμα..

- έχω μπερδέψει πολλούς, το πιστέυω.-

κι εμένα.

καλο βράδυ.

μαθαίνουμε.

Το έχω ξαναπεί, πως ποτέ δεν ξέρουμε αρκετά έναν άνθρωπο.
Όσο καιρό κι αν είσαι μαζί του, όσα κι αν έχεις περάσει.
Η τελευταία βδομάδα, πρέπει να ομολογήσω πως δεν ήταν και η καλύτερη.
Ευτυχώς φτάνει στο τέλος της, και κορυφώθηκε με έναν επίσης άσχημο τρόπο.
Δεν ξεφεύγει πολύ από ταινία.
Η όλη ιστορία, είχε όμως και τα θετικά της.
ΜΆΘΑΜΕ.
Καταλάβαμε πως οι άνθρωποι έχουν πολλά πρόσωπα.
Πιο πολλά από όσα νομίζουμε.
Προβάλουν το καθένα την κατάλληλη στιγμή, και έχουν την εκπληκτική ικανότητα να εναλλάσσουν τα πρόσωπα αυτά με τέτοια ευκολία, δίχως τύψεις. Δίχως ενδοιασμούς.
Ειρωνεία έτσι; Μπορούσες κ έβλεπες μέσα στα μάτια τους τον έρωτα, την αλήθεια, τον πόνο. Τελικά όμως, μέχρι κ τα μάτια λένε ψέμματα.
Έχεις δημιουργήσει μέσα στο μυαλό σου μια εικόνα για κάποιον,ότι ανεβαίνει όμως κατεβαίνει δεν λένε;
Δεν θέλει πολύ.
στο τέλος όμως, όλοι μπαίνουν στην θέση τους, όσο κι αν άργησε.


το ερώτημα είναι, αν είναι δυνατόν να σωθεί έστω και λίγη περιφάνεια, έστω και μια σταγόνα φιλότιμου.


αμφιβάλλω.


καινούρια εβδομάδα αύριο, καινούρια αρχή, με γεύση σοκολάτα. 




στις φίλες μου. 

nothing lasts forever, sweetheart.

Πράγματι, τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Δεν σημαίνει όμως πως τελειώνει. 

Πονάει όταν το συνειδητοποιείς.

Νιώθεις πως έχεις ένα περίεργο, τεράστιο βάρος, από αυτό που όταν αναπνέεις νομίζεις πως θα φύγει, κι όμως μόλις ξεφυσάς γυρίζει πίσω.

Νιώθεις και ένα τεράστιο κενό.

Αυτό είναι το χειρότερο..

Τί σκέφτομαι;

θάλασσα.

ναι αυτό σκέφτομαι.

την αιωνιότητα την νιώθεις τόσο κοντά..Λίγο ακόμα και θα την ακουμπήσεις στα ακροδάχτυλα σου..

Τρομακτικά κοντά...

να σου υπόσχεται πως θα είναι εκεί.Ότι κι αν συμβεί.

Ξέρεις πως η τρικυμία δεν κρατά πολύ..Περιμένεις..

Βρίσκεται παντού.Άλλες φορές τόσο κοντά που νομίζεις πως θα σε πνίξει..Κι όμως δε κουνιέσαι.Δεν κάνεις καμία κίνηση να την αποφύγεις.Έχεις το στόμα ανοιχτό και αφήνεις το νερό να σε πνίξει να γεμίσουν τα πνευμόνια σου νερό και να μην αφήνεις κανέναν να σε σώσει.

ανοίγεις τα μάτια και ζεις ακόμα.

περίεργο έτσι;

τα χείλη σου έχουν γεύση αλάτι..

κατάλαβα πως τίποτα δεν είναι αιώνιο.

τίποτα δεν κρατάει για πάντα.

ανοίγεις τα μάτια και ακόμη πνίγεσαι, τα κλείνεις και ζεις.

σκοτάδι.

ούτε κι εγώ με καταλαβαίνω..                                        

αυτό το ''για πάντα'' με σκοτώνει.         

Κι άν μείνει τ'όνειρο μισό,

κι αν το φιλί χαθέι κι αυτό,

ένα να λές σαν να'ναι χθές..

πως μ'αγαπάς χίλιες φορές...