παγωμένες νεκρές αισθήσεις..

           Αυτά τα βράδια που πεθαίναμε μαζί, και τα κορμιά μας φώναζαν μέχρι εκεί που δεν άντεχαν άλλο.. το αίμα έρρεε στο πάτωμα τρελό και λέρωνε τις ψυχές μας..

         Τα πόδια κόβονταν στο άκουσμα μουσικής, που έκλεινε τα μάτια και τότε η ζάλη αποτελείωνε την ηδονή που κάνουν τα χέρια να τρέμουν αλλά να είναι κρύα και δροσερά.. όπως η γεύση του λαιμού σου, μια γεύση εξωτική που κλείδωνε τις αισθήσεις των πιο τρελών ονείρων..

      Πόσο κρύο το μάρμαρο στην πλάτη μου.. ένα ρίγος να με διαπερνά και εσύ δεν είσαι εκεί…

    Μα είσαι..

Σε νιώθω και σε βλέπω να αργοπεθαίνεις.. ο ένας στα χέρια του άλλου και εκεί που θέλω απεγνωσμένα να σηκωθώ, πέφτω. 

Φύλλα που πέφτουν, κι μυρίζουν βροχή..

Ανοίγει τα μάτια της.

Ο ουρανός ήταν γκρί και έκανε το δωμάτιο σκοτεινό.

Οστόσο μπορούσε να δει πολύ καθαρά την ανδρική φιγούρα δίπλα της, τα χαρακτηριστικά του προσώπου και η στάση του σώματος, του ανθρώπου, που τόσο πολύ αγαπούσε. Μάτια κλειστά, γαλήνια κλεισμένα σφιχτά διατηρώντας την ιστορία ενός ονείρου..

Οι αναπνοές του ήταν αργές, αλλά βαθιές, με τα χέρια κάτω από το μαξιλάρι, να πιάνει τα δικά της, απαλά..

Πόσο όμορφος ήταν σκέφτηκε..

Κοίταξε τριγύρω και την τρόμαζε το μέρος..

Σπίτι παλιό, από αυτά που λες πως οι ψυχές των ανθρώπων που πέρασαν από εκεί, δεν άφησαν ποτέ αυτό το δωμάτιο..

Λίγο ακόμα και μπορούσε να ακούσει τις φωνές τους.

Τα πάντα ξύλινα,η πόρτα έτριζε και στο πάτωμα άκουγε βήματα μικρά..

Σε λίγο άρχισε να βρέχει.. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί, οι αστραπές την φόβιζαν με έναν τρόπο γλυκό.

Τα χέρια της έτρεμαν, μόλις συνειδητοποίησε που ήταν..

Έφυγε κρυφά, χωρίς να το ξέρει κανένας. Πήγε στην άλλη άκρη για να βρεί τον εαυτό της. Τον υπόλοιπο εαυτό της για λίγες μέρες που θα έμεναν στην μνήμη της για πολύ καιρό ακόμα..

Έκλεισε τα μάτια της αλλά μάταια.

Είχε την επιθυμία να σηκωθεί αλλά δεν ήθελε να τον ξυπνήσει..

Έκανε σχέδια για τις υπόλοιπες μέρες.

Μάλωνε τον ευατό της γι αυτό γιατί ήξερε πως αν και κλισέ, όταν έκανε εκείνη σχέδια ο θεός γελούσε. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου φέρει η ζωή, ή με ποιον θα την περάσεις.

Το άλλο μισό είναι κάπου εκεί έξω. Πολλές φορές όμως το σωστό πρόσωπο έρχετε την λαθος στιγμή.

Τότε έιναι που κατάλαβε πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Τίποτα δεν είναι σταθερό. Ούτε οι άθρωποι, ούτε και τα συναισθήματα που τρέφεις για αυτούς. Από την μια στιγμή στην άλλη μπορείς να τους χάσεις μέσα από τα χέρια σου, και πολλές φορές να μην ξέρεις καν το γιατί. Απλώς απορείς τι έκανες λάθος.

Εκέινη όμως τον είχε.

Τον είχε δίπλα της, να της κρατάει τα χέρια κάτω από τα σκεπάσματα για να της τα κρατήσει ζεστά, να της ψιθιρίζει πως την αγαπάει και πως θα είναι πάντα εκεί,ότι κι αν γίνει, όπου και να πάει…

Πέρασε λοιπόν τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής της.

Πίνοντας τσάι και ανταλλάζοντας απόψεις..

Βλέπαν ταινίες και μάντευαν το τέλος,

Μαλώνανε  με πάθος και καταλλήγανε σε φιλιά που της έκοβαν τα πόδια.

Μούδιαζε όλο της το κορμί και το άφηνε απλά να πέσει σαν κύμα άγριας ηδονής.

Έκλεινε τα μάτια της και παραδινόνταν σε αυτό που είχε απέναντι της.

Κλείδωνε τις αναμνήσεις στην καρδιά της, και τις αιχμαλώτιζε βίαια..

‘’σ’αγαπώ,

Μ’ακούς;’’

Κόκκινο, σχεδόν διαφανές.

   Mε κοίταξες, αλλά δεν με είδες ποτέ.

   Υπάρχουν άνθρωποι που ακόμη κι αν τους γνωρίζεις λίγο καιρό, κατάφεραν να δουν βαθιά μεσα στην ψυχή σου,

Και εσύ αγαπημένε μου,

Δεν μπόρεσες, ακόμη κι αν έχουν περάσει χρόνια.

Κοιτούσες αλλά δεν προσπάθησες ποτέ να με κάνεις δική σου, να δείς μέσα μου και να κάνεις όλο τον εσωτερικό μου κόσμο δικό σου, να τον κατακτήσεις και να αφήσεις το σημάδι σου.

Nα ανοίξεις διάπλατα το ενδιαφέρον σου και να νιώσεις το κρύο.

Αυτό που έβγαζα από τα σωθικά μου.

Αυτό που σε τρόμαζε να γνωρίσεις.

Φοβόσουν και αυτό ήταν το μεγαλύτερο σου λάθος.

Γιατί ο έρωτας θέλει ρίσκα και όχι δειλίες, θέλει να περπατήσεις τυφλά και στον δρόμο να εύχεσαι να μην πέσεις να φτάσεις μέχρι το τέλος εκεί που ελπίζεις πως έχει φώς.

Εκεί που όταν πέσεις και πονέσεις και γδαρθείς θα σηκωθείς και θα είσαι προετοιμασμένος να ξαναπονέσεις μεχρι να φτάσεις στο τέρμα.

Ακόμη κι αν νιώσεις πως κουράζεσαι, και δεν μπορείς να αναπνεύσεις, θα ξέρεις ότι δεν φοβάσαι γιατί είσαι κάπου που κάποιος θα σε προστατέψει..

Αλλά μέσα στο σκοτάδι έκλεισες τα μάτια, και ανάμεσα στα δάκρυα σου δεν μπόρεσες να συνειδητοποιήσεις πως δεν είναι όλα τοσο σκούρα..

δεν άντεξες.

Δεν μπόρεσες να με κρατήσεις..

Και η δική μου πτώση ήταν ακαριαία.

  

  Εκεί που τα νεύρα παραλύουν και τα μάτια σου υγραίνονται χωρίς να βγάλεις άχνα, που νιώθεις το μάρμαρο κρύο στην γυμνή σου πλάτη και το στόμα σου μουδιασμένο από μια κραυγή που δεν βγήκε ποτέ..

Εκεί αγάπη μου που το αίμα βράζει και χύνεται σαν ηφαίστειο που θέλει να εκραγεί, αλλά δεν το κάνει, γιατί φοβάται πως θα σε κάψει..

Και εσύ γυρίζοντας την πλάτη πήρες όσα μπόρεσες και απομακρύνθηκες εκεί που η μόνη ζεστασιά είναι το αλκοόλ που ρέει στις φλέβες σου και εθισμοί που σε κάνουν να ξεχνάς.

Ξεχνάς όμως;

Πίσω.τώρα.έλα.

   Oι τελευταίες μέρες ήταν από τις ωραιότερες.

  Τις σκέφτεται τώρα και χαμογελάει λυπητερά που τελείωσαν τόσο γρήγορα.

Κοιτάει εξω την πρώτη βροχή του Οκτώβρη και αναρωτιέται αν θα ξαναέχει την ευκαιρία να ξανανιώσει έτσι..

Οι σταγόνες ήταν μεγάλες και οι σκέψεις τις ταξίδευαν γρήγορα..Τόσο γρήγορα που οι παλμοί τις καρδίας της χτυπούσαν μανιασμένα και η αναπνοή της γινόταν βαριά, αναστενάσοντας σαν να έπερνε την τελευταία της ανάσα πριν σβήσει το τσιγάρο της και αφήσει την αναπόληση αυτή καθισμένη στο μικρό της μπαλκόνι, να βλέπει την βροχή να δυναμώνει την ανάγκη της να ξεσπάσει σε κλάμματα.

Ήρθε.

Ακόμη της φαινόταν σαν όνειρο.

Ήρθε και την έκανε να νιώσει σαν κοριτσάκι.

Χίμμηξε στην αγκαλιά του και τον κράτησε σφιχτά για τόση ώρα που όταν ξανάνοιξε τα μάτια της ο σταθμός είχε αδειάσει.

Τα χείλη της ενώθηκαν με τα δικά του.Με τα χείλη του ανθρώπου που έιχε την μεγαλύτερη χημεία, που την πονούσε και την κατέστρεφε αλλά αγαπουσε με απεριόριστη δύναμη.

Το χέρι της κλέιστικε στο δικό του,

‘’ μου έλειψες’’

Ψιθύρισε,

   και δεν μπόρεσε να του απαντήσει.

Δεν χρειαζόταν απάντηση. Τα μάτια της καρφωμένα πανω του με κόρες μεγαλύτερες από το φυσιολογικό έδιναν την απάντηση της.

Περπατούσαν σιωπηλά προς το σπιτι της, προετοιμασμένο με τέτοιο τρόπο για την άφιξη του.

Ακόμη δεν μπορoύσε να το πιστέψει πως τον είχε κοντά της μετά από τόσο καιρό και ήταν δικός της. Ολόδικός της, και είχαν την ευκαιρία να περάσουν τεσσερις αξέχαστες μέρες, εκείνη κ εκείνος.

Δίχως ρολόγια, δίχως πρέπει και μπορεί. Έλεγε ναι στα πάντα. Θα μπορουσε να λέει ναι σε όλα για εκείνον.

Ήταν ο άθρωπός της και ας την είχε πληγώσει τοσο πολύ. Πιο πολύ από όσο θα επέτρεπε εκείνη αν δεν ήταν τόσο χαζη και τυφλά ερωτευμένη.

Απλά τον λάτρευε. Το καυστικό χιούμορ και τα μάτια όλο νόημα.

Λάτρευε τον τρόπο που την κοιτούσε και την έκανε να κοκκινίζει.

Με πατζούρια κλειστά και γέλια που πονούσαν περνούσαν τις μέρες τους.

Ήταν ερωτευμένη και το μισούσε. Το μισούσε που άφηνε την καρδιά τη να γυρίσει πίσω εκεί που δεν έπρεπε.

Είχε προσπαθήσει πολύ να την πάρει πίσω από εκεί που την είχε χαρίσει. Ήθελε να την φυλάξει για κάτι νέο, για κάτι που θα την ξετρέλαινε και πάλι και θα γνώριζε από την αρχή με την περίεργη άισθηση του φλέρτ, και τα αμήχανα βλέμματα.Που να το ήξερε πως ήταν τόσο έυκολο να ξανακυλήσει.

Δεν ήθελε να χαραμίσει τα φοιτητικά και ωραιότερα χρόνια της ζωής της με κάποιον που δεν ήταν ποτέ ολοκληρωτικά δικός της.

Αυτές τις μέρες όμως έμαθε πόσο όμορφο είναι να κοιμάσαι και να ξυπνάς έχοντας δίπλα σου κάποιον τόσο ξεχωριστό που σου υπόσχεται να σε περιμένει, αλλά καταβάθος ξέρεις πως δεν γίνεται, αν και το εύχεσαι.

Ήταν οι πιο όμορφες καλημέρες της ζωής της, και θα μπορoύσε ευχαρίστως να τις συνηθίσει.

Αγκαλιές κάτω από τα σκεπάσματα και συζητήσεις με κρασί που έφταναν μέχρι το πρωί.

Έτσι όμως όπως ήρθε, έφυγε.

Από τον ίδιο σταθμό με λιγότερα χαμόγελα, περισσότερα δάκρυα.

Έφυγε αθόρυβα, και την άφησε πίσω, με ένα μπουκάλι κρασί, μια κρύα νύχτα σε ένα μπαλκόνι να κοιτάει την βροχή και να εύχεται να γύρισε λιγάκι ο χρόνος πίσω μια μερα μόνο..

τα νέα μου! ''καλό και γλυκό μήνα να'χουμε''!

 H αλήθεια είναι πως οι τελευταίες μέρες ήταν γλυκά τραγικές.
ήταν η πρώτη φορά στα χρονικά που το καλοκαίρι τελείωσε και εγώ δεν το κατάλαβα καν.
Συνήθως επικρατεί μια μελαγχολία γύρω στις 30 Αυγούστου και μετά δεχόμαστε το φθινόπωρο χωρίς να πούμε τίποτα παρά ένα ξερό ''καλό μήνα''. 
Δεν μου κάνει πια αίσθηση να πάω μπάνιο ή να ρολαρω σαν καλό τουριστάκι.
η θάλασσα έχει κύματα, φυσάει αεράκι, το βράδυ μια ζακετούλα...
Φέτος όμως, η χρονιά μας άφησε όλους ένα δωράκι, σκορπίζοντας μας σε όλη την Ελλάδα.
Εγώ λοιπόν κατέληξα στην Καλαμάτα με την Πίπη.
Χάρηκα που θα έχω έναν άνθρωπο μου εκεί.
Οι υπόλοιποι από εμάς βρέθηκαν Αθήνα Θεσσαλονίκη Καρδίτσα Ρόδο...
δεν γκρινιάζω.
Με το που έμαθα πως πέρασα εκεί φρίκαρα.Μόνο τα κλάματα δεν έβαλα.
Αλλά επισκέφτηκα την πόλη αυτή της Μεσσηνίας και ανακάλυψα πως είναι όμορφη τελικά.
Γνώρισα ήδη κόσμο, και κάνω σχέδια για το παλατάκι μου.. 
Χαίρομαι που βλέπω έστω κ λίγο θάλασσα. Τόσα χρόνια στο νησί δεν θα μπορούσα να φανταστω να έμενα κάπου χωρίς θάλασσα.Πιστεύω πως θα περάσω καλά. Αλλα δεν ξέρω πως θα αντέξω χωρίς ορισμένα πρόσωπα γύρω μου.. Είναι λίγο μακριά αλλα δεν πειράζει, όλα μια συνήθεια είναι και ανοίγω τα χεράκια μου να πιάσω την καινούρια μου ζωή τοοοοσο σφιχτά, να αφήσω κανέναν να την ακουμπήσει και να μου την χαλάσει..Μίλησα με το πρόσωπο που είναι η πηγή της τρέλας και την μελαγχολίας μου,και των χαζών χαμόγελων μου και ανακάλυψα πως είναι πιο κοντά από τον καθένα...
Το πρόσωπο λοιπόν, μου είπε κάτι και με ανατρίχιασε μόνο και στο άκουσμα..
''εμείς έχουμε μέλλον, μην το ξεχνάς''
το ήξερα.. αλλά πονάει.
μουδιάζουν τα πόδια μου και δεν ξέρω αν αυτό είναι για να χαρώ ή όχι.
Δυστυχώς όμως νομίζω πως όταν είσαι στον έρωτα, έτσι νιώθεις, σαν να είσαι σε μια γνώριμη πόλη.Κι ύστερα, όταν ο έρωτας τελειώνει είναι σαν να βρίσκεσαι ξαφνικά σε μια πόλη ξένη.Δεν θα πάθεις τίποτα αλλά πρέπει να αγοράσεις χάρτη, να χαθείς μερικές φορές, να βαλεις καινούρια σημάδια, να βρείς καινούρια στέκια...όλα είναι καλά, εφόσον τα έχεις διαλέξει..
                                                                    (εύα ομηρόλη, ''οι κομπαρσοι της ηδονής'')
αυτά λοιπόν από εμένα.
δεν θα ευχηθώ όμως ένα ξερό καλό μήνα, θα ευχηθώ ο μήνας αυτός, αφετηρία ενός όμορφου φθινοπώρου να ειναι ξεχωριστός, γεμάτος αγάπη και όμορφες αλλαγές.
φιλάκια!

Φιλοσοφίες.

Το καλοκαίρι έιναι η εποχή του έρωτα, βασικά, του απαγορευμένου και παράφορου έρωτα.

Είναι πολύ διαφορετικό από τον χειμώνα, τότε είσαι λιγότερο ζαλισμένος από τον ήλιο, την θάλασσα και την τρέλα που κουβαλάει η αίσθηση ελευθερίας και η απαλλαγή ευθυνών.

Είναι τότε που τα φρουτώδη κοκτέιλ κάνουν τα χείλη σου να έχουν γεύση φράουλα, τότε που γελάς δυνατά και χορεύεις με αγκαλιές και σε μελωδίες που στο τέλος αφήνουν και από ένα πεταχτό φιλί, ξέρεις από αυτά που ‘’μένουν μεταξύ μας’’.

Έτσι λοιπόν έγινε.

Υπήρξε μία έλξη όλο τον χειμώνα που κανένας από τους δύο δεν μπορούσε να αρνηθεί.

Κλεφτές ματιές και αγγίγματα, και όλη αυτή η αίσθηση του επικίνδυνου και απαγορευμένου εξιτάρει..

Τις σημαντικές στιγμές εκείνος και εκείνη όμως τις μοιράζονταν με άλλους.

Απιστία.

Είναι κρίμα, όταν έχεις μια σχέση και νιώθεις πνιγμένος και κουρασμένος από αυτήν.

Οπότε βρίσκεις υποκατάστατα που σε κάνουν και νιώθεις όπως τον πρώτο καιρό…

Τότε που ένιωθες ακόμα κόμπους, και το βράδυ σε έπερνε ο ύπνος αργά με το κινητο στο χερι ,και ένα μισοτελειωμένο μήνυμα για καληνύχτα που δεν πρόλαβες να στείλεις..

Καλά όλα αυτά, εξακολουθεις όμως και είσαι σε ένα δίλημμα.

Δεν μπορείς να πεις πως αγαπάς, αλλά ίσως με τον καιρό να αγαπήσεις.

Αν όμως ήταν τόσο ξεχωριστό για ποιόν λογω επιχείρησες εξ αρχής να βρεις άλλού ευτυχία και όχι εκεί που σου την έδινε απλόχερα το πρόσωπο που μοιραζες τόσες στιγμές;

Εκεί είναι που δεν μπορώ να καταλάβω την σημασία της απιστίας.

Δεν μετανιώνεις που το έκανες, αλλά δεν θα ξαναγίνει,

Σε οδήγησε στο να το κάνεις, αλλά δεν θες να γυρίσεις σελίδα.

Είναι τόσο ξεχωριστή και την αγαπάς τόσο πολύ, αλλά, μισό λεπτό, αν ήταν όλα αυτά όσα λες δεν θα το έκανες αυτό.

Μου αρέσεις αλλά δεν είναι αρκετό.

Ακόμα το ψάχνω.

καλή week σε όλους

χείλη κλειστά..

Η ώρα ήταν αργά το απόγευμα, εκεί που ο ήλιος είχε αρχίσει μόλις να κατεβαίνει, και ο ουρανός είχε τις περίεργες αποχρώσεις του μωβ κ πορτοκαλί που αγαπούσε.Καθόταν στο μπαλκόνι με τα μπλε κάγκελα, κοιτούσε απέναντι την θάλασσα, που είχε αγριέψει, και ηρεμούσε. Κοιτούσε την προβλήτα, τα ταβερνάκια, τα ποδήλατα, και τους καμένους από τον ήλιο τουρίστες να γελάνε. Ήξερε πως την επόμενη μέρα, που έμπαινε ο Αύγουστος έφτανε και η ώρα της αναχώρησης της, και δεν ήθελε. Ειχε συνηθίσει την απλή αυτή καθημερινότητα και της άρεσε η ηρεμία ενός άγνωστου τόπου, μακριά από όλους αυτούς που της προξενούσαν προβλήματα.Περνούσε την μέρα της στην παραλία, ακούγοντας τα κύματα. Δεν έβλεπε το ρολόι της, άφηνε την ώρα να περνάει χωρίς να έχει τύψεις ή να σκέφτεται πως έχει κάτι να κάνει.Διάβαζε τα αγαπημένα της βιβλία,περπατούσε με την φίλη της, τραγουδούσαν στον δρόμο και επιτέλους μπορούσε και ενέπνεε..
Είχε αφεθεί, και άφηνε τις σκέψεις τις να εξερευνούν άγνωστα σοκάκια του μυαλού της..πήγε αρκετά μακριά από τους γνωστούς δρόμους που οδηγούσαν σ' Εκεινον..
  Tην στιγμή λοιπόν αυτή, που μελαγχολούσε για την επιστροφή της στην πόλη, διάβασε ένα απόσπασμα, που την έκανε να χαμογελάσει λυπητερά, και να κάνει το μυαλό της τις γνωστές βόλτες, στο πρόσωπο του, εκεί που τα χείλη της κλείδωναν τα δικά του...


  ''Σ'αγαπώ κι είσαι για μένα σαν ταξίδι μες στη θάλασσα.Γίνομαι όστρακο που ανοίγω στα κρυφά και μόνο για το χατίρι σου.Τα χείλη μου είναι ερμητικά κλειστά κι αρνούνται την κάθε λέξη στους αναλφάβητους της ηδονής.Θέλω να φύγω μαζί σου πάλι μακριά, στην άβυσσο που οριοθετούν τα κορμιά μας. Με μια ατελείωτη ηδονή να μας καταδιώκει παντού. Λιώσε με μέσα στην ζέστη του μυαλού σου, πάρε με όπως θες εσύ...''

καλό μήνα σε όλους