Δαγκώνουμε κάτω χείλος και καταπίνουμε αλάτι.

               Εμείς λοιπόν είμαστε αυτοί που θα καταρρίψουμε τα πάντα.

      Είμαστε εμείς που θα μάθουμε στους άλλους ότι οι έρωτες δεν είναι παραμύθια με δράκους και μάγισσες και φίλτρα. Εμείς φτιάχνουμε το δικό μας φίλτρο και το ονομάζουμε τρέλα, ταξίδια, κρυφά φιλιά και φανερά σ ‘ αγαπώ.            Εκεί που είσαι γυμνός από λέξεις, από βλέμματα που υπόσχονται πολλά, αλλά όχι τα πάντα. Φίλτρα με αλκοόλ με γεύση από τα πιο γλυκά χείλη και τις πιο τρελές αυταπάτες. Εκεί που η ηδονή ξεδιπλώνει καπνούς που σε ζαλίζουν, που σου μαυρίζουν τα πνευμόνια αλλά σου ανοίγουν τα μάτια με τα βλέφαρα κατεβασμένα. Αφήνεσαι σε ένα αδιέξοδο αλλά ξέρεις πως θα τον βρεις τον δρόμο και ας είναι μακριά..

Μακάρι οι προσδοκίες μας να ευθυγραμμιζόντουσαν με την πραγματικότητα. 

Από τους μαύρους δικούς σου ωκεανούς, φεύγω.

Πάει λοιπόν καιρός από τότε που είδε το πρόσωπό του τελευταία φορά.

Ήταν μια ανάμνηση μακρινή και γλυκιά.

Είχε έρθει στην ζωή της με θόρυβο, με πάθος, και έτσι έφυγε.

Κρατούσε σφιχτά στην χούφτα της τις όμορφες αναμνήσεις και την μυρωδιά των κόκκινων λουλουδιών, που έφερναν στο μυαλό μια ζάλη διαφορετική από το μεθύσι.

Τις κρατούσε έτσι ώσπου μάτωσε με τα νύχια της το δέρμα της και έπεσαν σταγόνες μα όχι δάκρυα.

Καιροί όμορφοι ζεστοί και κρύοι, χειμώνες που  συντρόφευαν τα βράδια της ένα τραγούδι με ψιθύρους, καλοκαίρια με κόκκους άμμου στα μαλλιά και χαμόγελα που διέκρινες τους πιο μεγάλους ωκεανούς.

Περπατούσε ξυπόλυτη και το ρίγος του παγωμένου πατώματος έφτασε μέχρι την πλάτη της και της άρεσε η αίσθηση. Της θύμιζε τον τρόπο που την κρατούσε και συγχρόνως την άφηνε.

Πάντα την άφηνε.

Κ εκείνη γύρισε πίσω.

Ελεύθερο πνεύμα, μια ψυχή σαν χελιδόνι που επέστρεφε στην φωλιά του αλλά βαθιά γνώριζε πως δεν ανήκει εκεί. ‘Ανήκε σε άλλες αγκαλιές, που την κρατούσαν σφιχτά και δεν την πάγωναν, την έκαναν να αισθάνεται μοναδική και πως άξιζε πολλά πιο πολλά από όσα έλαβε.

Και εκεί που στην μοναξιά της παίρνει μια ανάσα μαύρου αέρα, κατάλαβε πως δεν είναι μόνη, είναι κάθε άλλο παρά μόνη.

Είναι για κάποιους μοναδική.

Ξαπλώνοντας λοιπόν σε σεντόνια από σατέν, και γλιστρώντας τα ακροδάχτυλα της στην υφή αυτή, στιφογυρνώντας στο κρεβάτι της, σκεφτόταν και σκεφτόταν.. κατάλαβε πως πρέπει να κρατήσει τις αναμνήσεις αυτές, τις καλές, να τις κρατήσει στο κατώφλι της εκεί που θα την διαδεχτούν άλλες και άλλοι, αφαιρώντας κάθε ύπαρξη του.

μια χαρούμενη, λουλουδάτη άνοιξη, χωρίς σταγόνες στα πέταλα,

Ερειπωμένοι τοίχοι. Εγκατάλειψη.Περασμένες μορφές κυκλοφορούνε αδιάφορα.Χρόνος παλιός χωρίς υπόσταση.Τίποτα πια δε θ’ αλλάξει δω μέσα.5Είναι μια ήρεμη σιωπή μην περιμένεις απάντησηΚάποια νύχτα μαρτιάτικη χωρίς επιστροφήΧωρίς νιότη, χωρίς έρωτα, χωρίς έπαρση περιττή.Κάθε Μάρτη αρχίζει μιαν Άνοιξη.
                           Μ. Αναγνωστάκης.       Ακόμη και αν η καθημερινότητα μου, θυμίζει άδειο κρεβάτι,   χωρίς τσαλακωμένα σεντόνια, και δίχως το άρωμα σου στο μαξιλάρι, που το έκανε τόσο ξεχωριστό,   ξέρω πως την άνοιξη, είναι μια αφετηρία για να αναπνέουμε το κάτι καινούριο, κάτι    πρωτόγνωρο, κάτι που ανθίσει στις ψυχές μας και θα τις κάνουν χρώμα απροσδιόριστο, όπως   αντιπροσωπέυει τον καθένα.       ξεκινάω λοιπόν και εγώ. Με πρώτη στάση, Εμένα.       καλό μήνα σε όλους!

Υστερία.

    Είναι όπως στο ρεβεγιόν των χριστουγέννων, που μαζεύεται όλο το σόι, ξέρεις από αυτούς που έχεις να δείς καννα χρόνο κι ας μένετε στην ίδια πόλη, και καυχιούνται για τα παιδιά τους, και κάνουν σχόλια του στυλ, αχ πόσο ομόρφυνες, εχεις πάρει κιλάκια ε?

    

     Που πετάνε την βόμβα σου, πίνουν το κρασί σου, γελάνε τρώνε και φεύγουν με την φράση και του χρόνου!και όχι και του χρόνου με υγεία, αλλά το και του χρόνου σε εσας έτσι?

     Κάπως έτσι είναι και τα φιλαράκια που έχεις να δεις πολύ καιρό.

    Οκ ρε φίλε ο καθένας την ζωή του, αλλά όχι να το παίζεις κολλητούλης και μετά να μας χέζεις επειδή βρίκες την γκόμενα ή επειδη άλλαξες στυλάκι στην πρωτεύουσα και σου πέφτουμε λίγοι.

    Μετά όμως χρειάζεσαι συμβουλές και να πεις τον πόνο σου και να κλάψεις για την τύπισσα που σε πλήγωσε γιατί εσύ ήσουν τόσο μαλάκας που της έδωσες τα πάντα κ εκείνη απολάμβανε τα κεράσματα και τα δωράκια κ εσένα σε είχε για ντεκόρ. Κ να μαστε πάλι φίλοι. Συμφέρον σου λέει μετά.

    Πρoσπαθώ να κάνω έναν απολογισμό από το τι άλλαξε από πέρισυ.

Σαφώς και άλλαξαν πολλά.

Μπορεί και εγώ μαζί. Μπορεί να ξύπνησα, να έγινα λιγότερο θύμα.

Φοιτήτρια εδώ και 4 μήνες, μακριά από κομπλεξικά ανθρωπάκια, μακριά από γκρίνιες του στυλ, γιατι δεν με πήρες, καινούριες παρέες, αναπολώντας όμως τι παλιές που λες δεν θα χαθούν αλλά ένας ένας απομακρύνεται, κι όμως όταν γίνεται ριγιούνιον το παίζουμε όλοι κούλ.

    Με μία σχέση που πάει καλά αλλά είναι μακριά.

    Με μία αδερφή που λείπει υπερβολικά πολύ κ δύσκολο να την δείς γιατί όσο να ναι η Αγγλία πέφτει μακριά και κάτι γονείς που ξεχνάνε ότι ρε πούστη είμαι 18 ηρεμηστε λίγο.

   Αγίου βαλεντίνου προβλέπω να πάω πάτρα, στο αμόρε, εμ θα πάω?ήθελα και σταθερό το ζώον για να μιλάω και με μαμά.

   Είμαι στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.

Ο προηγούμενος χρόνος με άφησε με αποθέματα υστερίας, πολλά κιλά παραπάνω, με υφάκι και λίγο μπιτς συμπεριφορά, αλλά τουλάχιστον αυτογνωσία, με επιλογές για το ποιοι είναι κολλητοι ποιοι φίλοι και ποιοι απλοί γνωστοί.

Μου άφησε πολύ απογοήτευση, κλάμα, και όχι δεν είμαι από τους ανθρώπους που με το παραμικρό κλαίω, ίσως λίγο μυστηκοπαθής και κρυφά ρομαντική.

   Όρεξη για αλκοολ άνω του κανονικού και καθόλου διάθεση για διάβασμα.

Όποιος κατάλαβε,κατάλαβε.

καλημέρα, και καλό μήνα!

παγωμένες νεκρές αισθήσεις..

           Αυτά τα βράδια που πεθαίναμε μαζί, και τα κορμιά μας φώναζαν μέχρι εκεί που δεν άντεχαν άλλο.. το αίμα έρρεε στο πάτωμα τρελό και λέρωνε τις ψυχές μας..

         Τα πόδια κόβονταν στο άκουσμα μουσικής, που έκλεινε τα μάτια και τότε η ζάλη αποτελείωνε την ηδονή που κάνουν τα χέρια να τρέμουν αλλά να είναι κρύα και δροσερά.. όπως η γεύση του λαιμού σου, μια γεύση εξωτική που κλείδωνε τις αισθήσεις των πιο τρελών ονείρων..

      Πόσο κρύο το μάρμαρο στην πλάτη μου.. ένα ρίγος να με διαπερνά και εσύ δεν είσαι εκεί…

    Μα είσαι..

Σε νιώθω και σε βλέπω να αργοπεθαίνεις.. ο ένας στα χέρια του άλλου και εκεί που θέλω απεγνωσμένα να σηκωθώ, πέφτω. 

Φύλλα που πέφτουν, κι μυρίζουν βροχή..

Ανοίγει τα μάτια της.

Ο ουρανός ήταν γκρί και έκανε το δωμάτιο σκοτεινό.

Οστόσο μπορούσε να δει πολύ καθαρά την ανδρική φιγούρα δίπλα της, τα χαρακτηριστικά του προσώπου και η στάση του σώματος, του ανθρώπου, που τόσο πολύ αγαπούσε. Μάτια κλειστά, γαλήνια κλεισμένα σφιχτά διατηρώντας την ιστορία ενός ονείρου..

Οι αναπνοές του ήταν αργές, αλλά βαθιές, με τα χέρια κάτω από το μαξιλάρι, να πιάνει τα δικά της, απαλά..

Πόσο όμορφος ήταν σκέφτηκε..

Κοίταξε τριγύρω και την τρόμαζε το μέρος..

Σπίτι παλιό, από αυτά που λες πως οι ψυχές των ανθρώπων που πέρασαν από εκεί, δεν άφησαν ποτέ αυτό το δωμάτιο..

Λίγο ακόμα και μπορούσε να ακούσει τις φωνές τους.

Τα πάντα ξύλινα,η πόρτα έτριζε και στο πάτωμα άκουγε βήματα μικρά..

Σε λίγο άρχισε να βρέχει.. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί, οι αστραπές την φόβιζαν με έναν τρόπο γλυκό.

Τα χέρια της έτρεμαν, μόλις συνειδητοποίησε που ήταν..

Έφυγε κρυφά, χωρίς να το ξέρει κανένας. Πήγε στην άλλη άκρη για να βρεί τον εαυτό της. Τον υπόλοιπο εαυτό της για λίγες μέρες που θα έμεναν στην μνήμη της για πολύ καιρό ακόμα..

Έκλεισε τα μάτια της αλλά μάταια.

Είχε την επιθυμία να σηκωθεί αλλά δεν ήθελε να τον ξυπνήσει..

Έκανε σχέδια για τις υπόλοιπες μέρες.

Μάλωνε τον ευατό της γι αυτό γιατί ήξερε πως αν και κλισέ, όταν έκανε εκείνη σχέδια ο θεός γελούσε. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου φέρει η ζωή, ή με ποιον θα την περάσεις.

Το άλλο μισό είναι κάπου εκεί έξω. Πολλές φορές όμως το σωστό πρόσωπο έρχετε την λαθος στιγμή.

Τότε έιναι που κατάλαβε πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Τίποτα δεν είναι σταθερό. Ούτε οι άθρωποι, ούτε και τα συναισθήματα που τρέφεις για αυτούς. Από την μια στιγμή στην άλλη μπορείς να τους χάσεις μέσα από τα χέρια σου, και πολλές φορές να μην ξέρεις καν το γιατί. Απλώς απορείς τι έκανες λάθος.

Εκέινη όμως τον είχε.

Τον είχε δίπλα της, να της κρατάει τα χέρια κάτω από τα σκεπάσματα για να της τα κρατήσει ζεστά, να της ψιθιρίζει πως την αγαπάει και πως θα είναι πάντα εκεί,ότι κι αν γίνει, όπου και να πάει…

Πέρασε λοιπόν τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής της.

Πίνοντας τσάι και ανταλλάζοντας απόψεις..

Βλέπαν ταινίες και μάντευαν το τέλος,

Μαλώνανε  με πάθος και καταλλήγανε σε φιλιά που της έκοβαν τα πόδια.

Μούδιαζε όλο της το κορμί και το άφηνε απλά να πέσει σαν κύμα άγριας ηδονής.

Έκλεινε τα μάτια της και παραδινόνταν σε αυτό που είχε απέναντι της.

Κλείδωνε τις αναμνήσεις στην καρδιά της, και τις αιχμαλώτιζε βίαια..

‘’σ’αγαπώ,

Μ’ακούς;’’

Κόκκινο, σχεδόν διαφανές.

   Mε κοίταξες, αλλά δεν με είδες ποτέ.

   Υπάρχουν άνθρωποι που ακόμη κι αν τους γνωρίζεις λίγο καιρό, κατάφεραν να δουν βαθιά μεσα στην ψυχή σου,

Και εσύ αγαπημένε μου,

Δεν μπόρεσες, ακόμη κι αν έχουν περάσει χρόνια.

Κοιτούσες αλλά δεν προσπάθησες ποτέ να με κάνεις δική σου, να δείς μέσα μου και να κάνεις όλο τον εσωτερικό μου κόσμο δικό σου, να τον κατακτήσεις και να αφήσεις το σημάδι σου.

Nα ανοίξεις διάπλατα το ενδιαφέρον σου και να νιώσεις το κρύο.

Αυτό που έβγαζα από τα σωθικά μου.

Αυτό που σε τρόμαζε να γνωρίσεις.

Φοβόσουν και αυτό ήταν το μεγαλύτερο σου λάθος.

Γιατί ο έρωτας θέλει ρίσκα και όχι δειλίες, θέλει να περπατήσεις τυφλά και στον δρόμο να εύχεσαι να μην πέσεις να φτάσεις μέχρι το τέλος εκεί που ελπίζεις πως έχει φώς.

Εκεί που όταν πέσεις και πονέσεις και γδαρθείς θα σηκωθείς και θα είσαι προετοιμασμένος να ξαναπονέσεις μεχρι να φτάσεις στο τέρμα.

Ακόμη κι αν νιώσεις πως κουράζεσαι, και δεν μπορείς να αναπνεύσεις, θα ξέρεις ότι δεν φοβάσαι γιατί είσαι κάπου που κάποιος θα σε προστατέψει..

Αλλά μέσα στο σκοτάδι έκλεισες τα μάτια, και ανάμεσα στα δάκρυα σου δεν μπόρεσες να συνειδητοποιήσεις πως δεν είναι όλα τοσο σκούρα..

δεν άντεξες.

Δεν μπόρεσες να με κρατήσεις..

Και η δική μου πτώση ήταν ακαριαία.

  

  Εκεί που τα νεύρα παραλύουν και τα μάτια σου υγραίνονται χωρίς να βγάλεις άχνα, που νιώθεις το μάρμαρο κρύο στην γυμνή σου πλάτη και το στόμα σου μουδιασμένο από μια κραυγή που δεν βγήκε ποτέ..

Εκεί αγάπη μου που το αίμα βράζει και χύνεται σαν ηφαίστειο που θέλει να εκραγεί, αλλά δεν το κάνει, γιατί φοβάται πως θα σε κάψει..

Και εσύ γυρίζοντας την πλάτη πήρες όσα μπόρεσες και απομακρύνθηκες εκεί που η μόνη ζεστασιά είναι το αλκοόλ που ρέει στις φλέβες σου και εθισμοί που σε κάνουν να ξεχνάς.

Ξεχνάς όμως;